Golestan National park | MYCO-LICH

Golestan National park

ShareThis
Lichenized and lichenicolous fungi of Golestan National park
Mohammad Sohrabi
Iranian Research Organization for Science and Technology (IROST), Tehran, Iran
Last Update: 
Thu, 09/12/2013 - 17:16

پارك ملي گلستان  با توجه به  پيچيدگي و تنوع شرايط ژئومورفولوژيكي، زمين شناختي ،و هيدرولوژي و اقليمي باعث شده است كه اين پارك از  تنوع فوقالعاده اي در پوشش گياهي ، بخصوص درفلور گلسنگها، برخوردار گردد.در اين بخش  ابتدا  به تعريفي كوتاه از گلسنگها و جايگاه آن دربين گياهان مي پردازيم و در ادامه به كاربرد گلسنگها  و مهمترين  اثر آنها در پيرامون  طبيعت  اشاره مي كنيم .و در پايان چك ليست اوليه براي  گلسنگهاي پارك ملي گلستان   بر اساس منابع و مطالعات ميداني اوليه ارائه مي كنيم. 

گلسنگها تنها گياهان موجود در تبلور گياهي جهان هستند كه آنها را  درهيچ يك از گروه هاي  گياهي كه ما مي شناسيم  نمي توانند طبقه بندي كنند. دليل اين بسيار ساده است زيرا  گلسنگها  يك موجود مجرد نيستند . گلسنگها از  يك  بخش قارچي( جذب كننده مواد معدني) و يك  بخش  توليد كننده غذا (از راه فتوسنتز)، تشكيل مي شوند. بخش قارچي گلسنگ ميتواند با يك  جلبك سبز يا يك  سيانوباكتر ( جلبك سبز آبي) يا در برخي مواقع با هردو اين  جلبكها  همكاري كند( در جنس Peltigera) . در علوم جديد  هر سه اين گروهها ( قارچها  جلبكهاي سبز و سيانوباكترها) كه شامل خزه ها و گياهان آوندي  نيز ميشود به نام گياهان مستند شده اند. روابط ويژه  بيولوژيكي ايجاد شده  در گلسنگها   به نام همزيستي خوانده ميشود.كه اين همزيستي تكامل بسيار موفقي را در تركيب قارچها و بخش  همزيست فتوسنتز كننده آن  ايجاد كرده و  در نهايت باعث  پيدايش نزديك به 14000 گونه از گلسنگها  در جهان هستي  شده است ، كه اين گلسنگهاي به وجود آمده داراي تنوع عجيبي از لحاظ اندازه و  شكل و رنگ مي باشند.گلسنگها از  نواحي قطبي  تا مناطق گرمسيري  از نواحي ساحلي تا نوك قله هاي  مرتفع  پراكنده شده ، و بر روي  هر نوع سطحي  از خاك، سنگها،پوست درختان، برگ درختان هميشه سبز وحتي بر روي پوسته  سخت حشرات زنده  نيزرشد مي كنند.

گسنگها نقش  بسيار تعين كننده اي  را در طبيعت بازي ميكنند. تاثيرآنها در حاصلخيزي خاك ، و رشد  گياهان بر روي آن، و ايجاد خاك از سطح صخره  سنگهاي لخت يا قلوه سنگها، به عنوان منبع غذائي ،مصالح لانه سازي، پناهگاه براي حيوانات ، پرندگان و ساير مهره داران وغيره.

 بيش از چندين  قرن است كه انسانها گلسنگها را را به عنوان غذا وسايل تزئيني،همچنين در رنگرزي به عنوان دارو،سم،  و فيبر و الياف  استفاده ميكنند.

اخيرا بيشتر  آنها را در تهيه عطر و ادكلن و تهيه آنتي بيوتيك و همچنين به عنوان نشانگر ها و شاخص هاي  رشد مناطق جنگلي پير  به كار مي برند. مهمترين كاربرد گلسنگها  به عنوان(تشخيص و تعئين آلودگيها) شاخصه هاي زيست محيطي ميباشد .(Brodo 2001)

.تنوع در  تيپ هاي مختلف پوشش گياهي و تنوع در ساختار كاني سنگها  و مبدا پيدايش آنها و تيپ خاكهاي پارك ملي گلستان موجب ايجاد يك فلور بسيار غني از گلسنگها دراين  بزرگترين  پارك  ملي ايران شده است. تنوع  گونه اي در گلسنگهاي كروستوز ، فوليوز و فروتيكوز(سه فرم اصلي رويشي گلسنگها بر اساس كتاب زيست شناسي گلسنگها Nash 1996)  بر روي  سطح بستر هاي پوسته اي وچوبي  درختان كه به اصطلاح   پوسته روي و چوب روي(corticolous and lignicolous) ميباشد   در مناطق  گلزار ،زاو،تنگه گل.، سولگرد،و تفرجگاه آبشار به لحاظ  پراكش كاملا بر روي تنه و شاخه هاي نسبتا ستبر درختان و درختچه هاي جنگلي :ممرز، بلوط داغدغان،خرمندي ،ون بارانك ،آلوچه، وليك ويا برروي تنه هاي درختان تنومند افتاده  و در حال پوسيدن برخي درختان پير  قابل مشاهده است.

همچنين  وجود صخره سنگهاي بزرگ و مرتفع در داخل جنگل  و  حا شيه آن  موجب  جذب گلسنگهاي  صخره روي  (saxicolous) گشته  و تنوع فوقالعاده اي نسبت به اين گلسنگها در پارك ملي ايجاد مي كند..

از طرفي  وجود جوامع خزه اي در كف جنگل ويا بر روي درختان و صخره هاي مرطوب ، موجب رويش نوع خاصي از گلسنگها  به نام گلسنگها خزه روي(muscicolous) ميشود. و در نهايت وجود تيپ هاي متفاوت  خاك در نواحي مختلف يارك ملي  موجب ايجاد تنوع عجيبي  بر روي گلسنگهاي خاك روي (terricolous ) به خصوص در جنسهايPeltigera وCladonia ميگردد..

در اينجا ليست اوليه از گلسنگهاي پارك ملي گلستان  ارائه ميشود:

Introduction    

   "Golestan National Park, the fi rst natural environment in Iran designated as a National Park, is situated in the three provinces Golestan, North Khorasan, and Semnan, between the towns of Gorgan and Boujnord (37°16’34’’ to 37°31’ N and 55°43’ to 56°17’45’’ E) (see Map). It is a mountainous area with valleys descending to 450 m and ridges reaching almost 2400  m. h e climate is signifi cantly aff ected by humidity emanating from the Caspian Sea and westerly winds bring considerable precipitation to the mountains, especially in the summer. Annual precipitation varies from 150 mm in the east to 750 mm in the west; in the highlands it varies little throughout the year. The average relative humidity of the region is 45 %, increasing to 100 % in the summer and falling to 18 % in the winter. h e average annual temperature varies between 11.5 and 17.5 °C; the absolute minimum temperature is -25 °C and the reported maximum is 45 °C.The western part of the Park is subject to relatively humid, temperate conditions, with an annual precipitation between 500 and 600 mm. Hyrcanian, deciduous forests (Parrotia persica, Quercus castaneifolia, Carpinus betulus, Acer velutinum, A. monspessulanum, Celtis caucasica, Cornus sanguinea, Crataegus  spp.,  Pyrus boissieriana, Lonicera fl oribunda, Tilia caucasica, Acer cappadocicum, Fraxinus excelsior) are widespread in the highlands of this area. The extreme east of the Park has an annual precipitation of 400 mm or less and a steppe-like vegetation cover of Irano-Turanian type (Festuca spp.,  Acanthophyllum  spp.,  Artemisia  spp.). h e central, intermediate region (annual precipitation 400-500 mm), mostly covered with shrubs, conifers, and pastures, is the most diverse, containing both Hyrcanian and Irano-Turanian vegetation, with Mediterranean elements (Juniperus excelsa, J. communis, Berberis  spp., Astragalus  spp., Euphorbia  spp.). The complex interaction of geomorphological, geological, hydrological, and climatic conditions provides a wide range of biotopes leading to a high biodiversity (Akhani 1998).    The lichenized mycota of northern Iran has been studied by Boissier & Buhse (1860), Rabenhorst (1871), Szatala (1940, 1957), Oxner (1946), Weber (1965), Vĕzda, (1974-1980), Nimis & Tretiach (1997), Seaward  et al. (2004), Sohrabi (2005), Ahti & Sohrabi (2006), and Sohrabi & Orange (2006), but only Nimis & Tretiach (1997), Seaward et al.  (2004), Sohrabi (2005), Ahti & Sohrabi (2006), and Sohrabi & Orange (2006) mention exact localities situated within the boundaries of the current Golestan National Park."  Sohrabi & Sipman (2007)

List of Lichenized and Lichenicolous Fungi: 
Reference: 
  • Ahti, T. & Sohrabi, M. 2006. Synopsis of Iranian Cladonia (lichens). – Flora Mediterranea 16: 139-144.
  • Akhani, H. 1998. Plant biodiversity of Golestan National Park, Iran. – Stapfia 53: 1-411.
  • Barkhalov, S.O. 1975. [The lichen flora of the Talish]. Academy of Sciences of the Azerbaijan Baku. (In Russian)
  • Blanco, O., Crespo, A., Divakar, P.K., Esslinger, T.L., Hawksworth, D.L. & Lumbsch, H.T. 2004a. Melanelixia and Melanohalea, two new genera segregated from Melanelia (Parmeliaceae) based on molecular and morphological data. – Mycological Research 108: 873-884.
  • Blanco, O., Crespo, A., Elix, J.A., Hawksworth, D.L. & Lumbsch, H.T. 2004b. A molecular phylogeny and a new classification of parmelioid lichens containing Xanthoparmelia-type lichenan (Ascomycota: Lecanorales). – Taxon 53: 959-975.
  • Breuss, O. 1990. Die Flechtengattung Catapyrenium (Verrucariaceae) in Europa. – Stapfia 23: 1-153.
  • Blum, O.B. 1969. [Aspicilia oxneriana Blum species nova e Turcomania descripta.] – Novitates Systematicae Plantarum non Vascularium. 6: 236-240. (In Russian)
  • Buhse, F. 1860. Aufzaehlung der auf einer Reise durch Transkaukasien und Persien gesammelten Pflanzen. Moskau.
  • Chakimov, L.A., Bronnikova, V.K., Matskevitch, N.V. & Tolpyscheva, T.Y. 1986. Geographical distribution of the rare species of lichen Aspicilia oxneriana Blum. – Bulletin of Moscow State University, Series 16, Biology 4: 8-15.
  • Esslinger, T.L. 1977. A chemosystematic revision of the brown Parmeliae. – Journal of the Hattori Botanical Laboratory 42: 1-211.
  • Esslinger, T.L. 1978. A new status for the brown Parmeliae. – Mycotaxon 7: 45-54.
  • Esslinger, T.L. 1992. The brown Parmelia type specimens of A.N. Oxner. – Lichenologist 24: 13-20.
  • Frödén, P. & Litterski, B. 2005. Two new species of Seirophora from central Asia. – Graphis Scripta 17: 22-26.
  • Frödén, P. & Lassen, P. 2004. Typification and emendation of Seirophora Poelt to include species segregated from Teloschistes Norman. – Lichenologist 36: 289-298.
  • Hafellner, J. & Türk, R. 2001. Die lichenisierten Pilze Österreichs – eine Checkliste der bisher nachgewiesenen Arten mit verbreitungsangaben. – Stapfia 76: 1-167.
  • Hale, M.E. 1976. A monograph of the lichen genus Parmelina Hale (Parmeliaceae). Smithsonian Contributions to Botany 33: 1-60.
  • Hale, M.E. 1986. Flavoparmelia, a new genus in the lichen family Parmeliaceae (Ascomycotina). – Mycotaxon 25: 603-605.
  • Hertel, H. 2001. Floristic and taxonomic notes on saxicolous lecideoid lichens. – Sendtnera 7: 93-106.
  • Kopaczevskaja, E.G., Makarevich, M.F., Oxner, A.N. & Rassadina, K.A. 1971. [Handbook of the Lichens of the USSR. 1. Pertusariaceae, Lecanoraceae, and Parmeliaceae]. – Nauka, Leningrad. (In Russian)
  • Kukkunen, I. & Uotila, P. 1976. Finnish botanical expedition to West-Central Asia in 1972. – Pamphlet of Botanical Museum, University of Helsinki 7: 1-21.
  • Lumbsch, H.T. 1989. Die holarktischen Vertreter der Flechtengattung Diploschistes (Thelotremataceae). – Journal of the Hattori Botanical Laboratory 66: 133-196.
  • Magnusson, A.H. 1929. A monograph of the genus Acarospora. – Kongliga Svenska Vetenskapsakademiens Handlingar 7: 1-400.
  • Magnusson, A.H. 1940. Lichens from Central Asia. – Sino-Swedisch Expedition Publications 13: 1-168.
  • Magnusson, A.H. 1944: Lichens from Central Asia. Part II. – In: S. Hedin [ed.] Reports of the Scientific Expedition to the Northwestern provinces of China (the Sino-Swedish Expedition) 22, XI, Botany, pp. 1-68. Aktiebolaget Thule, Stockholm.
  • Matskevitch, N.V., Chakimov, L.A., Tolpysheva, T.Y. & Petrova, M.M. 1987. [Morphology and ultrastructure of the lichen Aspicilia oxneriana Blum]. – Vestnik Moskovskogo Universiteta. Serija 16, Biologija, 1: 38-41. (In Russian)
  • Mayrhofer, H. & Poelt, J. 1979. Die saxicolen Arten der Flechtengattung Rinodina in Europa. – Bibliotheca Lichenologica 12: 1-186.
  • Mayrhofer, H. 1984. Die saxicolen Arten der Flechtengattungen Rinodina und Rinodinella in der Alten Welt. – Journal of the Hattori Botanical Laboratory 55: 327-493.
  • Nimis, P.L. & Martellos, S. 2003. A second checklist of the lichens of Italy with a thesaurus of synonyms. – Monografie del Museo Regionale di Scienze Naturali, 4. Museo Regionale di Scienze Naturali Saint-Pierre, Valle d’Aosta, Aosta.
  • Nimis, P. L. & M. Tretiach, 1997. A revision of Tornabea, a genus of fruticose lichens new to North America. – Bryologist 100: 217 - 225.
  • Oxner, A.N. 1946. Lichens of northern Iran collected by A.B. Shelkovnikov. – Botanical Journal of the Ukraine 3: 82-85.
  • Pisút, I. 1978. Neue und interessante Flechten aus Sowjet-Zentralasien. – Preslia 50: 193-197.
  • Poelt, J. 1958. Die lobaten Arten der Flechtengattung Lecanora Ach. sensu ampl. in der Holarktis. – Mitteilungen aus der Botanische Staatssammlung München 19-20: 411-589.
  • Riahi, H. & Valadbeigi, T. 2004. New records of Lichens from Zirab district, Iran. Environmental Science 2: 45-49.
  • Riahi, H. & Valadbeigi, T. 2005. Introducing 7 species of Hyrcanian region lichens (Mazandaran Province, Zirab area). Environmental Science 6: 39-45. (14)
  • Santesson, R., Moberg, R., Nordin, A., Tønsberg, T. & Vitikainen, O. 2004. Lichen-forming and lichenicolous fungi of Fennoscandia. – Museum of Evolution, Uppsala University, Uppsala.
  • Seaward, M.R.D., Sipman, H.J.M., Schultz, M., Maassoumi, A.A., Haji Moniri Anbaran, M. & Sohrabi, M. 2004. A preliminary lichen checklist for Iran. – Willdenowia 34: 543-576.
  • Sohrabi, M. 2005. Lichens from Golestan National Park (Iran). – Folia Cryptogamica Estonica 41: 105-108.
  • Sohrabi, M. & Orange, A. 2006. New records of sorediate lichens from Iran. – Iranian Journal of Botany 12:103-105.
  • Steiner, M. & Poelt, J. 1982. Caloplaca sect. Xanthoriella, sect. nov.: Untersuchungen über die “Xanthoria lobulata-Gruppe” (Lichenes, Teloschistaceae). – Plant Systematics and Evolution 140: 151-177.
  • Steiner, M. & Poelt, J. 1984. Flechten aus Afghanistan 1. Acarospora subgen. Acarospora. – Nova Hedwigia 39: 559-567.
  • Szatala, O. 1940. Lichenes. – In: K. H. Rechinger, J. Baumgartner, F. Petrak & O. Szatala. Ergebnisse einer botanischen Reise nach dem Iran. – Annalen des Naturhistorischen Hofmuseums 50: 521-533.
  • Szatala, O. 1957: Prodromus einer Flechtenflora des Irans. – Annales Historico-Naturales Musei Nationalis Hungariae 8: 101-154.
  • Timdal, E. 1991. A monograph of the genus Toninia. – Opera Botanica 110: 1-137.
  • Vĕzda, A. 1978: Lichenes Selecti Exsiccati Fasc. 61 No. 1508, 1518, 1521,1524, 63, No. 1552. Průhonice.
  • Weber, W.A. 1965. Iranian plants collected by Per Wendelbo in 1959. VIII. Lichenes. – Aarbok Universitet i Bergen, Matematisk-Naturvitenskablige Serie 14: 3-7.
Citation: 

Sohrabi, M. (2011) Lichenized and lichenicolous fungi of Golestan National park. http://www.myco-lich.ir/Retrieved date 04/07/2020.